Znak krzyża i tajemnica
Trójcy Przenajświętszej
Wiara zawiera tajemnice, bo to, co ogarniamy rozumem, jest kroplą wobec oceanu nadprzyrodzonej rzeczywistości. Pierwszym obowiązkiem człowieka jest oddać cześć Trójcy wewnętrznie i zewnętrznie, w postawie adoracji i kontemplacji. Diabeł nienawidzi tej tajemnicy, a ruch ekumeniczny stawia prawdziwego Boga na poziomie fałszywych bożków; mamy z większą gorliwością czynić znak krzyża.
Augustyn nad morzem
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.
Umiłowani w Chrystusie Panu, każdy katolik już jako małe dziecko staje w obliczu tajemnicy Trójcy Przenajświętszej. I staje się tak wówczas, kiedy uczymy się czynić znak krzyża. Wówczas to mama czy tata bierze w swoją dojrzałą, dorosłą dłoń małą, niezgrabną dziecięcą rączkę i powoli, z cierpliwością pokazuje dziecku, jak należy wykonać ten znak, poprzez który wyznajemy dwie wielkie, największe tajemnice naszej katolickiej wiary: wiarę w Boga prawdziwego, w Trójcę Przenajświętszą, i w tajemnicę odkupienia. Odkupienia, które dokonało się poprzez ofiarę krzyżową naszego Pana Jezusa Chrystusa, drugiej osoby Trójcy Przenajświętszej, która przyjęła naszą ludzką naturę.
I z czasem, kiedy dorastamy, ten znak krzyża wykonujemy coraz sprawniej, ale i coraz bardziej mechanicznie, coraz częściej bez szacunku, bez zastanowienia się, co właściwie ten gest przez nas wykonywany oznacza. I wbrew pozorom to małemu dziecku łatwiej jest przeżegnać się z wiarą, bo to pełne ufności oddaje ono swoją rączkę rodzicom, którzy stają się dla dziecka pierwszymi nauczycielami katolickiej wiary. Z kolei, kochani, my dorośli wprawdzie nie mamy żadnego problemu ze sprawnym poruszaniem naszą ręką, ale tak często przychodzi nam z wielkim trudem złożyć nasze dłonie, nasze życie w ręku naszego Ojca, który jest w niebie.
Drodzy wierni, Trójca Przenajświętsza, tajemnica życia wewnętrznego Pana Boga, to wielka tajemnica naszej wiary. Nie możemy się dziwić, że wiara zawiera pewne tajemnice. Wiara nie jest wiedzą. To, co jesteśmy w stanie pojąć naszym małym ludzkim umysłem, to jest zaledwie mała kropla w porównaniu z oceanem nadprzyrodzonej rzeczywistości, tej rzeczywistości, którą znamy tutaj, na ziemi, tylko częściowo, którą poznajemy poprzez Boże objawienie.
Wielki doktor Kościoła, święty Augustyn, wiele lat spędził, pisząc traktat teologiczny poświęcony Trójcy Przenajświętszej, i któregoś dnia spacerował on nad morzem i spostrzegł chłopca, który wygrzebał w piasku na plaży mały dołek i niewielką muszelką chodził i przelewał wodę z morza do tego dołka. I wielki doktor Kościoła zbliżył się do niego i zapytał, co robi. I chłopiec odpowiedział mu z uśmiechem, iż próbuje przenieść morze do tego małego dołka w piasku. I zdumiony biskup rzekł, że przecież to niemożliwe, bo niemożliwe jest, aby tak mały dołek zmieścił w sobie całe morze. I wówczas chłopiec przerwał swoją pracę, spojrzał w oczy świętego Augustyna i odpowiedział: „Nie jest to bardziej niemożliwe niż to, co ty próbujesz zrobić, usiłując zrozumieć ogrom tajemnicy Trójcy Przenajświętszej swoim małym rozumem‟.
Tym chłopcem był anioł posłany przez Pana Boga do świętego Augustyna z lekcją pokory, z lekcją, która miała mu przypomnieć o ograniczeniach naszego ludzkiego rozumu, naszego ludzkiego pojmowania wobec nadprzyrodzonej Bożej rzeczywistości.
Adoracja i kontemplacja
Kochani moi, w tę niedzielę Trójcy Przenajświętszej uświadamiamy sobie zatem, że stojąc w obliczu tego wielkiego Bożego misterium, powinniśmy przyjąć postawę adoracji i kontemplacji. Do prawdziwego Boga, do Trójcy Przenajświętszej trzeba nam zbliżać się tak, jak Mojżesz zbliżał się na górze Synaj do krzewu gorejącego, który symbolizował Bożą obecność. Wówczas Pan Bóg przemówił do Mojżesza słowami: „Nie zbliżaj się tu, zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą‟. I zaiste, krocząc po świętej ziemi Bożego objawienia, trzeba nam, abyśmy zdjęli buty z naszego serca, abyśmy wyzbyli się buty, pychy, przekonania, że wszystko jesteśmy w stanie pojąć i wyjaśnić, że wszystko możemy zmierzyć, obliczyć. Trzeba nam, moi drodzy, abyśmy, krocząc po świętej ziemi Bożego objawienia, religii katolickiej, kroczyli z pokorą, abyśmy oddali pokłon Bogu, który nam się objawia.
Pierwszym obowiązkiem każdego stworzenia jest oddanie czci Stwórcy. Pierwszym, podstawowym obowiązkiem każdego człowieka jest oddanie czci Trójcy Przenajświętszej, i to w wymiarze wewnętrznym, poprzez akt wiary, poprzez ugięcie naszego umysłu przed Tym, który ani siebie, ani nas mylić nie może, poprzez pragnienie podporządkowania Mu naszej woli, poprzez wypełnianie Jego poleceń, zachowywanie Jego przykazań. Ale także, moi drodzy, w tym wymiarze zewnętrznym, poprzez oddawanie Mu czci, której najwyższym wyrazem jest najświętsza ofiara Mszy świętej, w której bez jakichkolwiek własnych zasług możemy uczestniczyć.
Drodzy wierni, tajemnica Trójcy Przenajświętszej jest szczególnie nienawidzona przez diabła i jego sługi. I widzimy to: ten cały ruch ekumeniczny, który sprowadza się do tego, że odrzuca prawdziwego Boga, że stawia Go na jednym poziomie z fałszywymi bożkami, a więc z samym diabłem. Słyszymy, moi drodzy, raz po raz w ostatnich latach zwłaszcza to wielkie bluźnierstwo, jakoby były inne drogi prowadzące do zbawienia niż religia katolicka. Słyszymy, że Żydzi mają swoją drogę, że Pan Bóg kontynuuje plan zbawienia, że jest wierny staremu przymierzu, które przecież wygasło, które było jedynie cieniem nowego i wiecznego przymierza, które stanowiło jedynie pewien etap przygotowawczy i ze swej natury miało ono charakter czasowy.
Trójca w Księdze Rodzaju
I kochani moi, kiedy sięgniemy do Starego Testamentu, do Księgi Rodzaju, to już tam odnajdziemy zapowiedź objawienia Trójcy Przenajświętszej. Jest taka scena w Księdze Rodzaju, w rozdziale 18, przedstawiająca Abrahama siedzącego przed swoim namiotem, który ujrzał trzech wędrowców zmierzających w jego stronę. I Abraham, siedząc pod dębami Mamre, wyszedł im naprzeciw i oddał im pokłon, i co więcej, zwrócił się do nich w liczbie pojedynczej. Jak skomentowali to Ojcowie Kościoła: zobaczył trzech i oddał pokłon Jedynemu.
Znak krzyża
Drodzy wierni, w tę niedzielę Trójcy Przenajświętszej, kiedy odkrywamy, jak wielką łaską jest dzisiaj, wśród tylu kłamstw, odnaleźć prawdziwą religię, służyć prawdziwemu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, podejmijmy mocne postanowienie, że będziemy dokładać szczególnej gorliwości w wykonywaniu gestu znaku krzyża świętego, tego gestu, poprzez który wyznajemy na zewnątrz naszą katolicką wiarę. Dotykając naszego czoła, prośmy o światło dla naszego rozumu, aby zawsze podążał on za prawdą, aby niczego tak bardzo nie poszukiwał jak prawdy. A przecież prawdą najwyższą jest sam Pan Bóg. Dotykając naszego serca, prośmy o siłę dla naszej woli tak słabej. Prośmy o to, aby Pan Bóg dopomagał nam w wybieraniu tego, co dobre, i odrzucaniu tego, co złe. I wreszcie, dotykając naszych barków, prośmy o moc i wytrwałość w dźwiganiu każdego dnia ciężarów doczesnego wojowania tutaj na ziemi, tak aby nie zabrakło nam nigdy sił w drodze na spotkanie z Ojcem, Synem i Duchem Świętym.
Amen. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
