Róże różańcowe
podtrzymują ręce kapłanów
Mamy łączyć modlitwę z pracą: modlić się tak, jakby wszystko zależało od Boga, i działać tak, jakby wszystko zależało od nas. Święty Pius V wezwał królów do koalicji, a lud do modlitwy, i zwyciężono pod Lepanto. Kapłanów jest dziś garstka, a całe piekło idzie przeciw nim; róże różańcowe podtrzymują ich ręce jak Hur i Aaron ręce Mojżesza.
Dwie błędne skrajności
Drodzy wierni, w tę pierwszą niedzielę października obchodzimy tak zwaną uroczystość zewnętrzną święta Najświętszej Maryi Panny Różańcowej. Święto to wypada 7 października, ale nie jest to dzień wolny, dzień świąteczny, tak aby wierni mogli tłumnie uczestniczyć we mszy świętej i oddać cześć Matce Bożej Różańcowej. Święty Kościół pozwala, aby w pierwszą niedzielę października msza święta była odprawiona z formularza świątecznego ku czci Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, tak aby wszyscy katolicy mieli możliwość, aby choć chwilę pochylić się nad tym wielkim darem niebios dla nas, ludzi, w postaci różańca świętego. To święto ustanowione zostało dla uczczenia, jako wyraz wdzięczności za wielkie zwycięstwo, które armia chrześcijańska odniosła nad mahometanami 7 października 1571 roku pod Lepanto.
I słów kilka na ten temat, a mianowicie: często zastanawiamy się z pewnością, jak powinno wyglądać nasze katolickie działanie. Jak katolik powinien działać, aby wypełnić wolę Bożą? Jak katolik powinien postępować w swoim życiu, aby było to zgodne z tym, czego Pan Bóg od nas oczekuje? I mamy w tym zakresie dwie skrajności, dwie błędne skrajności.
Są tacy, którzy mówią: „Nic nie będę robić. Jezu, Ty się tym zajmij‟, jak to teraz powszechnie się wśród katolików posoborowych mawia. Pan Bóg ma się wszystkim zająć, wszystkim zatroszczyć. „Jakim mnie stworzyłeś, takim mnie masz i się martw. Ja sobie poleżę, poczekam, aż Pan Bóg wszystko za mnie załatwi. Będę się modlił, żeby Pan Bóg wszystko w moim życiu poukładał.‟
Druga skrajność, równie niebezpieczna, to założenie, że modlitwa jest mi całkowicie niepotrzebna, że mogę polegać tylko na swoich siłach. „Ja sobie ze wszystkim poradzę. Żaden Pan Jezus nie jest mi potrzebny.‟
Więc jak to jest? Czy mamy liczyć na to, że Pan Bóg wszystko za nas w życiu zrobi? Czy mamy odwrócić się do Pana Boga plecami i liczyć tylko na swoje siły? Doskonale jako katolicy wiemy, że obie te opcje są błędne, że winniśmy w naszym życiu łączyć modlitwę z działaniem.
Pius V i Mojżesz
I taki przykład daje nam święty Pius V, który był papieżem w drugiej połowie XV wieku, w czasie kiedy Europie zagrażała inwazja bezbożnych wojsk mahometańskich. Pius V, w obliczu zagrożenia, realnego zagrożenia dla całej Europy, podjął działania dwutorowe. Z jednej strony wezwał królów i książąt chrześcijańskich do stworzenia koalicji wojskowej, która byłaby w stanie stawić czoła dobrze wyszkolonej, doświadczonej w boju armii sułtana, a jednocześnie wezwał cały lud chrześcijański do intensywnej modlitwy, do modlitwy do Najświętszej Maryi Panny o uproszenie zwycięstwa.
Widzimy zatem, moi drodzy, to dwutorowe działanie, które powinno cechować nasze życie. Mamy się modlić tak, jakby wszystko od Pana Boga zależało, działać tak, jakby wszystko zależało od nas. Nie możemy ani o jednym, ani o drugim elemencie zapomnieć. Nie możemy ani przestać się modlić, odwrócić do Pana Boga plecami, ani nie możemy, moi drodzy, położyć się i powiedzieć: „No skoro my się modlimy, to Pan Jezus wszystko musi za nas załatwić‟. Obie te opcje są błędne. Święty Pius daje nam przykład, wskazuje nam drogę prowadzącą do zwycięstwa. Modlitwa i praca. Modlitwa i praca. I ta droga, którą wskazał Europie, doprowadziła do zwycięstwa pod Lepanto. Doprowadziła do tego, że Europa została przed inwazją hord islamskich ocalona. Całe szczęście, stał wtedy na czele Kościoła prawdziwy papież, a nie pachołek Światowego Forum Ekonomicznego, który na wzór Angeli Merkel woła: „Herzlich willkommen. Witamy wszystkich, wszystko wam oddamy‟. Święty Pius zdawał sobie sprawę z tego, jak wielkie zagrożenie stanowi inwazja muzułmańska, i stawił jej czoła.
Drodzy wierni, to, co święty papież uczynił, jest tym, co i my winniśmy czynić. I tego uczy nas religia katolicka. Mamy nieustannie, codziennie się modlić, prosić o wsparcie z niebios, o błogosławieństwo Boże dla działań, które podejmujemy. I mamy każdego dnia zastanowić się, co mam jeszcze do zrobienia, co mogę jeszcze poprawić, co mam zrobić, żeby wzrosnąć w świętości, aby pracować nad swoimi wadami. Działanie i modlitwa winny się w życiu katolickim nieustannie przenikać.
I uczy nas tego już Stary Testament. Kiedy Izraelici wyszli z ziemi egipskiej, z domu niewoli, i przez czterdzieści lat krążyli po Półwyspie Synaj, pewnego dnia przyszło im stawić czoła wojskom pogańskiego plemienia Amalekitów. I co wówczas uczynił Mojżesz? Jak czytamy w Piśmie Świętym, wezwał Jozuego, swojego bliskiego współpracownika, i nakazał mu przygotowanie armii do walki, do bitwy. A jednocześnie, kiedy nadszedł dzień bitwy, wyszedł na górę i modlił się. Wzniósł swoje ręce ku niebu i tak długo, jak jego ręce były wzniesione, tak armia izraelska wygrywała. Kiedy jego ręce ze zmęczenia, ze znużenia opadały, szala zwycięstwa przechylała się na stronę wroga. I widząc, co się dzieje, Hur i Aaron podeszli do Mojżesza i podtrzymywali jego ręce, aby nieprzerwanie były one wzniesione ku niebu. I tak Izraelici bitwę z poganami zwyciężyli.
Róże różańcowe i kapłani
Kolejny przykład, kolejna lekcja, jak winno wyglądać nasze katolickie działanie. Mamy się przygotować jak najlepiej potrafimy ze strony ziemskiej. Po to mamy rozum przez Pana Boga dany. Mamy wykorzystać te środki, które mamy do dyspozycji, w służbie Bożej, dla chwały Bożej, ale jednocześnie nie możemy zapominać o tym, żeby nasze ręce pozostały wzniesione ku Niemu, aby nasze myśli, nasze serce nieustannie wznosiły się ku Bogu, abyśmy wszystko, co czynimy, nawet i najdrobniejsze prace, oddawali, poświęcali Panu Bogu, prosili, aby Pan Bóg tym naszym wysiłkom błogosławił, bo bez Bożego błogosławieństwa nasze wysiłki, nawet jeżeli osiągniemy pozorny sukces, prędzej czy później skończą się niczym.
Drodzy wierni, prośmy zatem dziś Matkę Najświętszą Różańcową o wytrwałość w modlitwie. O to, abyśmy nie zwątpili, po co się modlimy, abyśmy nie zwątpili w jej potęgę, w jej orędownictwo. W 1571 roku pod Lepanto ocaliła ona Europę, uratowała swoje wyrodne, niewdzięczne często dzieci. I dziś, moi drodzy, Matka Najświętsza nie przestaje odnosić zwycięstw, ale czy my o nie prosimy?
Drodzy wierni, tak jak było ogłoszone, msza święta dzisiaj w intencji członków róż różańcowych. Pięknie te róże nam się tutaj w duszpasterstwie rozwijają. Nie brakuje chętnych, którzy ten jeden dziesiątek każdego dnia ofiarują w intencjach, które są co miesiąc wskazywane. I to dzieło, które podjęliście, przypomina działanie Hura i Aarona, którzy podtrzymywali ręce Mojżesza. Bo jak doskonale wiecie, biskupów, kapłanów katolickich na świecie dzisiaj jest garsteczka i muszą oni stawiać czoła potężnemu wrogowi, bo całe piekło skierowane jest przeciwko nim. I dlatego tak ważna jest modlitwa Kościoła, modlitwa wiernych w intencji kapłanów, biskupów, po to, aby te ręce nie opadły ze zmęczenia i ze znużenia. I oby nigdy nie brakło, moi drodzy, tych, którzy ręce kapłańskie będą podtrzymywać. Niechaj ta modlitwa trwa, niechaj nigdy nie ustanie. A Matka Najświętsza tym naszym wysiłkom skromnym, na miarę naszych możliwości, niechaj błogosławi, niechaj za nami oręduje, tak abyśmy i my stali się świadkami kolejnego cudu, kolejnego zwycięstwa Matki Bożej Różańcowej.
Amen. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
