Modlitwa i działanie
w walce z diabłem
Modlitwa i działanie muszą się w naszym życiu łączyć: samo „Jezu, Ty się tym zajmij‟ i samo działanie są pułapką, która prowadzi w ramiona diabła. Święty Pius przed Lepanto wezwał królów do koalicji, a katolików do modlitwy. Jesteśmy uczestnikami wojny między Bogiem a szatanem i mamy wznieść ręce jak Mojżesz; triumf Niepokalanego Serca nadejdzie, ale kiedy, zależy od nas.
Dwie skrajności i Lepanto
Drodzy wierni, w tę pierwszą niedzielę października obchodzimy tak zwaną uroczystość zewnętrzną święta Matki Bożej Różańcowej. Święto to w kalendarzu liturgicznym wypada 7 października. Nie jest to dzień wolny. A Kościół święty pragnie, aby wszyscy wierni, zwłaszcza ci, którzy żywią gorliwe nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, należeli do róż różańcowych, tak jak i w naszym duszpasterstwie, aby mieli możliwość u progu miesiąca października, miesiąca różańcowego, pochylić się nad tym wielkim darem z nieba, który przekazała nam Matka Boża, którym jest różaniec święty, nasza broń w walce z diabłem.
Kochani moi, jako katolicy z pewnością zadajemy sobie często pytanie: co właściwie powinienem czynić, aby moje życie miało sens? Co powinienem czynić, aby odnosić zwycięstwa nad diabłem? Co powinienem czynić, aby zbawić swoją duszę? I widzimy, moi drodzy, dwie skrajne niekatolickie postawy.
Z jednej strony wiele jest dusz, które żyją w przekonaniu, że wystarczy się modlić i nie trzeba niczego robić. W posoborowiu bardzo modne jest powiedzenie: „Jezu, Ty się tym zajmij‟. Pan Jezus ma za nas wszystko zrobić. My odmówimy swoje modlitwy, ale żadnego wysiłku, żadnych zmian w naszym życiu nie chcemy przeprowadzać. Pan Jezus niech wszystkim się zajmie. To Jego sprawa, Jego zadanie. To On ma mnie zbawić.
Z drugiej strony druga niebezpieczna skrajność, a więc przekonanie, że modlitwa jest bezwartościowa, że liczy się tylko działanie, działanie, działanie.
Jak w tym wszystkim, moi drodzy, mamy się odnaleźć, bo łatwo jest nam się we współczesnym świecie pogubić? Drodzy wierni, jako katolicy winniśmy zdawać sobie sprawę z tego, że modlitwa i działanie winny być ze sobą połączone, winny się wzajemnie przeplatać.
To święto Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, początkowo Matki Bożej Zwycięskiej, 7 października zostało ustanowione dla upamiętnienia szczególnego wydarzenia w historii Kościoła, w historii Europy. 7 października 1571 roku miała miejsce wielka bitwa morska pod Lepanto, która uratowała Europę przed zalewem muzułmańskich hord. I papież święty Pius ustanowił to święto jako wotum, jako wyraz wdzięczności dla Matki Bożej za ocalenie Europy, ocalenie Kościoła.
Ale jak do tego zwycięstwa, Wielkiej Wiktorii, doszło? Kochani moi, kiedy papież zdał sobie sprawę z tego, że zbliża się mahometańska inwazja, że bezbożne hordy pragną zaatakować Europę, podjął działanie dwutorowe. Z jednej strony wezwał on królów, książąt katolickich do stworzenia koalicji wojskowej, do przygotowania wojska, które byłoby w stanie odeprzeć atak doświadczonej w boju armii sułtana. Z drugiej strony święty Pius wezwał wszystkich katolików do modlitwy o zwycięstwo, zdając sobie sprawę z tego, że bez tej niebiańskiej pomocy nie jest ono możliwe.
I to jest przykład, który daje nam święty Pius, przykład, o którym przypomina nam święto Matki Bożej Różańcowej. Jest to wezwanie do połączenia w naszym życiu modlitwy i działania. Nie możemy leżeć bezczynnie i oczekiwać, że Pan Jezus, Matka Boża wszystko za nas zrobią. Nie możemy też, moi drodzy, wpaść w wir działania, oderwać się od modlitwy, przestać powierzać to, co czynimy, naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi przez ręce Matki Najświętszej. Bo oba te rozwiązania są pułapką, pułapką, która doprowadzi nas w ramiona diabła.
Drodzy wierni, święty Pius nie wymyślił niczego nowego. Święty Pius uczynił to, co czynili wszyscy święci, wielcy pasterze Kościoła. Bogu dzięki, w tamtym czasie nie zabrakło na czele Kościoła prawdziwego katolickiego papieża, który wiedział, co należy czynić, aby Kościół, Europę ratować. Dziś, moi drodzy, obserwujemy hierarchię, pseudohierarchię, która przecież powtarzała i powtarza nam cały czas, że mamy muzułmanów kochać, przyjmować, mamy oddawać im swoje domy, żony, a jak sami nie oddamy, to sobie wezmą.
Ręce Mojżesza
Drodzy wierni, w Starym Testamencie odnajdujemy historię z czasów, kiedy lud żydowski szedł przez pustynię i musieli wówczas Izraelici stawić czoła pogańskiemu plemieniu Amalekitów. Można powiedzieć: bitwa na śmierć i życie, bitwa o przetrwanie.
I kiedy do tej bitwy miało dojść, Mojżesz wezwał do siebie Jozuego i nakazał mu przygotowanie Żydów do walki, do wojny. Kiedy nadszedł dzień bitwy pod Refidim, armia żydowska ruszyła do boju, a Mojżesz wyszedł na górę i wzniósł swoje ręce ku niebu, prosząc Boga o triumf, o wiktorię. I tak długo, jak Mojżeszowe ręce pozostawały wzniesione, tak długo szala zwycięstwa przechylała się na stronę żydowską. Ale kiedy Mojżesz, wycieńczony, ręce opuszczał, wówczas szala zwycięstwa przechylała się na stronę pogan.
I Aaron i Chur, którzy towarzyszyli Mojżeszowi, widząc to, co się dzieje, podeszli do Mojżesza i zaczęli przytrzymywać, podtrzymywać jego ręce, tak aby pozostały nieustannie wzniesione ku niebu, ku Bogu. I tak Żydzi pokonali pogan i mogli dalej kroczyć ku ziemi obiecanej.
Drodzy wierni, ten obraz Mojżesza wznoszącego swe ręce ku niebu, Mojżesza proszącego o zwycięstwo nad poganami, jest obrazem Kościoła, jest obrazem katolickich biskupów i kapłanów, którzy winni lud katolicki nieustannie przygotowywać do duchowej walki, bo wszyscy jesteśmy, czy to nam się podoba, czy nie, czy tego chcemy, czy nie, uczestnikami wojny, wojny między Bogiem a szatanem. I do tej wojny winniśmy być przygotowani. Winniśmy się w walce zaprawiać, drodzy wierni.
Ale tak jak w historii Mojżesza, tak i dziś, na przestrzeni historii Kościoła, często te pasterskie ręce wzniesione ku górze opadały ze zmęczenia, może z poczucia bezsensu, bezsilności. Bogu dzięki, nie brakowało nigdy tych, którzy te ręce podtrzymywali na wzór Aarona i Chura, i oby tych dusz podtrzymujących ręce wzniesione ku niebu i dziś nie brakło, choć jest ich z pewnością niewiele.
Gdyby w ubiegłym stuleciu nie brakło katolików, którzy na wzór Aarona i Chura podtrzymywaliby ręce wzniesione ku niebu, to pewnie nie doszłoby do katastrofy, jaką był antysobór watykański i cała posoborowa rewolucja. Ale skoro my, katolicy, wzgardziliśmy wiarą katolicką, wzgardziliśmy Mszą świętą, to zostaliśmy wydani na pastwę pogan. Gdyby katolicy potraktowali sobie serio tę prośbę Matki Najświętszej, ponawianą raz po raz, tę prośbę, która rozbrzmiała przecież donośnie na całym świecie w Fatimie w 1917 roku, to wezwanie do modlitwy różańcowej, wezwanie do poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny, to z pewnością historia XX wieku potoczyłaby się zupełnie inaczej, ale tak się nie stało.
Wznieść ręce na nowo
I trzeba nam, moi drodzy, dziś wznieść na nowo ręce ku niebu i wołać o ratunek, wołać o to, aby Matka Najświętsza wyprosiła nam skrócenie tych dni zamętu, na które sami sobie zasłużyliśmy. Trzeba nam prosić, by Matka Najświętsza jak najchyżej przybyła nam na pomoc, aby najchyżej nadszedł zapowiadany przez nią w Fatimie triumf jej Niepokalanego Serca. Z całą pewnością ten triumf nadejdzie. Ale kiedy to się stanie, zależy od nas wszystkich. Zależy od tego, ile rąk wzniesie się dziś ku niebu, ile serc będzie o ten ratunek Niepokalaną Dziewicę, Królową Różańca Świętego prosić.
Matka Najświętsza, jak pokazuje historia Kościoła, historia Europy, dała nam setki, tysiące zwycięstw i ma moc, aby dać nam to kolejne zwycięstwo, to wielkie zwycięstwo nad diabłem, który dzisiaj króluje od Londynu przez Brukselę, Rzym, Nowy Jork i Pekin. Świat jest dzisiaj satanistyczny. Toczymy walkę na śmierć i życie. Walkę, której stawką jest nasze życie wieczne. I obyśmy w tej walce wytrwali, aby nie zabrakło tych, którzy wznosić będą ręce ku niebu i modlić się, prosić o zwycięstwo, by nie zabrakło tych, którzy, wznosząc ręce, nie zapomną o konieczności działania, o konieczności czynienia wszystkiego, co leży w zakresie naszych skromnych możliwości, dla ratowania Kościoła Bożego, dla ratowania dusz naszych, naszych najbliższych, tak licznych grzeszników, którzy dziś żadnej pokuty czynić nie chcą.
Niechaj Matka Najświętsza, Królowa Różańca Świętego, poprowadzi nas do duchowego boju i niechaj wyprosi nam rychłe zwycięstwo, jeszcze większe, o wiele chwalebniejsze niż to, które armia katolicka odniosła nad hordami muzułmańskimi pod Lepanto 7 października 1571 roku.
Królowo Różańca Świętego, módl się za nami.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
