Imię Maryi postrachem piekieł
Matka Boża, jak matka miłosierna, wyprasza grzesznikom jeszcze jedną szansę, dlatego diabeł odciąga grzesznika od nabożeństwa do niej: wie, że wtedy będzie go miał w garści. Pielęgnujemy więc codzienne nabożeństwo do Maryi, które może uratować niejednego grzesznika przed wiecznym potępieniem. W duchowej wojnie, o wiele poważniejszej niż ta pod Wiedniem w 1683 roku, idziemy do boju z okrzykiem Najświętszych Imion Jezus i Maryja.
Wiktoria Wiedeńska
Obchodzimy dziś święto Najświętszego Imienia Maryi, ustanowione na pamiątkę wielkiego cudu, jakim była Wiktoria Wiedeńska, kiedy to w 1683 roku Europa uratowana została przed mahometańską inwazją. To święto przypomina nam o tym, jak wielką rolę odegrała Niepokalana Dziewica w historii zbawienia. To święto przypomina nam o tym, że jej imię obok imienia Jezusowego winno jak najczęściej gościć na naszych ustach, dlatego że te święte imiona są postrachem piekieł. Są postrachem piekieł.
Święty Bernard, wielki czciciel Matki Najświętszej, który niejeden traktat poświęcił Niepokalanej Dziewicy, pisząc o imieniu Maryi, wykłada jego znaczenie jako „gwiazda morza‟ i wskazuje na dwa powody, dlaczego winniśmy to imię wykładać jako gwiazdę morza. Po pierwsze, Matka Najświętsza zrodziła Zbawiciela, naszego Pana Jezusa Chrystusa, nie tracąc swojego dziewictwa. Tak jak gwiazda świeci promieniami, ale niczego nie traci. A po drugie, jej światło obiega cały świat, dociera nawet tam, gdzie panują ciemności.
Święty Bernard wzywa i przypomina, że wszyscy, także i grzesznicy, winni bezwzględnie wzywać, przyzywać imienia Maryi, ponieważ Matka Najświętsza nawet najbardziej zatwardziałemu grzesznikowi może wyjednać nawrócenie i doprowadzi go do zbawienia. Dlatego święty Bernard pisze, że winniśmy jej wzywać w każdej sytuacji, kiedy pojawiają się życiowe wichry, kiedy pojawia się zwątpienie, duchowa rozpacz: przyzywaj imienia Maryi. Ten, kto tego imienia przyzywa, nie upadnie, a jeżeli przyzywa grzesznik, ten powstanie. Matka Najświętsza wyprosi mu łaski potrzebne do nawrócenia.
Studenci w Belgii
Święty Alfons Maria Liguori w jednym ze swoich dzieł poświęconych Matce Najświętszej przytacza historię ilustrującą to, jak wielką wartość ma nabożeństwo do Matki Bożej, jak wielką wartość ma codzienne przyzywanie jej świętego imienia. Pisze święty Alfons Maria Liguori o historii, która wydarzyła się w Belgii w 1604 roku. Dwóch młodych studentów nie poświęcało swojego czasu nauce, ale uciechom. Pewnego wieczoru udali się do niewiasty złego życia, czy jakbyśmy dzisiaj powiedzieli, niewiasty lekkich obyczajów. Jeden z nich, Ryszard, wyszedł wcześniej, wrócił do siebie. Szykował się już do snu, zmęczony. Miał się już kłaść, kiedy przypomniał sobie, że tego dnia nie odmówił kilku Zdrowaś Maryjo, co miał w zwyczaju czynić każdego dnia, by oddać cześć Matce Najświętszej, prosić ją o opiekę. I jego powieki stawały się coraz cięższe. Nie miał siły, aby się pomodlić. Chciał się już po prostu położyć i zasnąć, ale jednak przełamał to lenistwo, uklęknął, może i byle jak, w pośpiechu, ale te Zdrowaś Maryjo odmówił. I dopiero potem położył się i zasnął.
I oto kiedy spał, we śnie przyszedł do niego jego kamrat, który w domu uciech pozostał. Przyszedł w straszliwej postaci, czarny, płonący, niczym diabeł, i przerażony pyta: „Co się z tobą dzieje? Ja wyszedłem po tobie i umarłem. Leżę na ulicy i gniję, a moja dusza trafiła do piekła. I ty ten los byś podzielił‟. Przerażony Ryszard pyta: „A co się stało, że ja zostałem ocalony, a ty nie?‟. Tamten mu odparł: „Matka Najświętsza uratowała cię przez wzgląd na twoje nabożeństwo do niej. Wyjednała ci łaskę, abyś teraz nie odchodził z tego świata, abyś miał jeszcze czas na odpokutowanie swoich grzechów‟. I zniknął.
Przerażony Ryszard zerwał się z łóżka i usłyszał dzwony bijące na Anioł Pański. Już wiedział, co ma czynić. Pobiegł do klasztoru franciszkanów i poprosił o to, aby mógł zostać przyjęty do zakonu. I wszyscy doskonale wiedzieli, jaką reputacją się cieszy, więc myśleli, że to jakiś żart, że sobie kpi z zakonników. Zapytali: „A co cię tu w zasadzie sprowadza?‟. Powiedział im historię tego snu. Opowiedział im, gdzie był, opowiedział im, że jego współbrat leży na ulicy. I poszli, sprawdzili, rzeczywiście tam, gdzie to opisał, tak leżał cały czarny, jakby spalony. Przyjęto go do klasztoru, został franciszkaninem, wyruszył na misję i został męczennikiem. I został męczennikiem.
Diabeł i nabożeństwo grzeszników
Ta historia, moi drodzy, pokazuje, jak istotne jest zachowanie nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, także przez grzeszników. Także przez grzeszników. I spójrzcie, diabeł doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak miłosierną matką jest Matka Boża. Bo tam, gdzie ojciec pewnie by już przekreślił, tam przecież matka jeszcze ma cały czas serce miłosierne. Jeszcze prosi, żeby dać jedną szansę. I tak jest dokładnie w tym życiu nadprzyrodzonym. Matka Najświętsza całą masę grzeszników uratowała przed niechybnym wyrokiem wiecznego potępienia. Wyjednała im jeszcze jedną, wyprosiła jeszcze jedną szansę.
I dlatego diabeł, zdając sobie sprawę z tego, jak działa Matka Boża, co czyni z grzesznikiem, kiedy człowiek wpada w grzech, odciąga go od nabożeństwa do Matki Bożej. Grzesznikowi o wiele trudniej, o wiele ciężej jest odmawiać różaniec czy jakąkolwiek modlitwę do Matki Bożej. Bo diabeł zdaje sobie sprawę z tego, że jeżeli uda się takiego grzesznika odciągnąć od nabożeństwa do Matki Bożej, to będzie już miał go w pełni w garści. W pełni w garści.
Dlatego, moi drodzy, wyciągnijmy naukę z tej historii. Wyciągnijmy naukę z tego, co mówi nam święty Bernard, święty Alfons Maria Liguori. Zachowujmy, pielęgnujmy nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Codziennie. Codzienne nabożeństwo może uratować nas. Może uratować niejednego grzesznika przed wiecznym potępieniem. Taka jest potęga imienia Maryi.
Imiona Jezusa i Maryi
I tak, moi drodzy, wszyscy jesteśmy uczestnikami przecież duchowej wojny. Duchowej wojny, o wiele poważniejszej niż ta, która miała miejsce w 1683 roku. Cóż to jest Wiedeń wobec naszego życia wiecznego, wobec naszej wieczności? Nic. I żołnierze idą do boju z okrzykiem. I tym okrzykiem katolickim winny być Najświętsze Imiona Jezus i Maryja. Z tym okrzykiem, moi drodzy, na ustach ruszajmy do walki i dajmy się prowadzić Niepokalanej Dziewicy.
Niechaj będzie ona naszą tarczą, która chronić będzie nas przed atakami złego ducha. Niechaj będzie naszą przewodniczką, za którą będziemy podążać jak za światłem latarni morskiej, bo przecież ona nieustannie, nawet w największych naszych życiowych ciemnościach, nie przestaje nam wskazywać drogi prowadzącej do bezpiecznego portu, do portu zbawienia. Niechaj będzie ona naszą pocieszycielką w chwilach trudnych, w chwilach zwątpienia, w chwilach rozpaczy, która swoją matczyną, miłosierną dłonią ocierać będzie łzy płynące z naszych oczu. Niechaj będzie ona naszą wspomożycielką, która podnosić nas będzie, ilekroć upadniemy, ilekroć upadniemy pod ciężarem grzechu, ilekroć upadniemy pod ciężarem krzyża naszego życia codziennego. Niechaj będzie naszą orędowniczką, która wszystkie troski, które nosimy w sercu, składać będzie u stóp swojego umiłowanego Syna, naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Amen. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
