Pragnienie nieśmiertelności
i łaska dobrej śmierci
Pragnienie trwać, które widać na cmentarzach, spełnia się, gdy zapisujemy swoje życie w sercu Bożym, zbawiając duszę. Jak drzewo upadnie, tak będzie leżeć, więc całe życie mamy uczynić przygotowaniem na godzinę śmierci i prosić o łaskę dobrej śmierci, która jest dniem narodzin. W trudnych czasach diabeł manipuluje strachem, ale tych, którzy wytrwają pod sztandarem Chrystusa Króla, czeka wieczna nagroda. Prosimy o powrót Polaków do katolickiej wiary i Mszy.
Pragnienie, by trwać
Umiłowani w Chrystusie Panu! Obchodzimy dzisiaj święto Wszystkich Świętych. Święto, które zostało ustanowione na pamiątkę szczególnego wydarzenia, a mianowicie konsekrowania Panteonu, świątyni wzniesionej ku czci bóstw pogańskich — poświęcenia tego budynku jako katolickiego kościoła ku czci Najświętszej Maryi Panny i świętych męczenników, co miało miejsce w 608 roku. Święto to przypomina nam, drodzy przyjaciele, o tym, po co żyjemy, dokąd zmierzamy.
W księdze Hioba odnajdziemy następujący fragment: „Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić? Żelaznym rylcem, diamentem na skale je wyryć na wieki‟. Słowa, które wyrażają tkwiące w głębi serca każdego człowieka pragnienie, aby śmierć nie oznaczała końca, aby coś po nas pozostało, abyśmy nie zostali zapomnieni. Pragnienie człowieka, by trwać.
I widzimy, moi drodzy, to pragnienie także i na naszych cmentarzach. Coraz większe pomniki uginające się pod ciężarem kwiatów, zniczy. Choć przy tych mogiłach tak rzadko można dzisiaj zobaczyć kogoś, kto uczyniłby znak krzyża, stanął w zadumie, westchnąłby w intencji dusz w czyśćcu cierpiących. Można by powiedzieć, że te nasze cmentarze, grobowce z każdym rokiem coraz bardziej i bardziej przypominają małe, śmieszne piramidy małych, śmiesznych faraonów. Ale są one przecież też wyrazem tego pragnienia, które słyszeliśmy we fragmencie z księgi Joba. Są one wyrazem tego pragnienia, choćby namiastki nieśmiertelności.
Ale jako katolicy doskonale zdajemy sobie sprawę, a przynajmniej zdawać sobie mieliśmy sprawę z tego, że każdy z nas ma możliwość zapisania swojego życia w materiale o wiele trwalszym niż granit i spiż. Każdy z nas ma możliwość zapisania swojego życia w sercu samego Boga, które daje prawdziwą nieśmiertelność. Prawdziwą nieśmiertelność, w porównaniu z którą ta namiastka, nędzna namiastka oferowana przez granity, marmury i spiż jest niczym. Ale z przerażeniem trzeba nam stwierdzić, że niemal nikt już tego nie pragnie. Już niemal nikt nie zabiega o to, aby zapisać swoje życie w sercu Bożym, aby zbawić swoją duszę, aby osiągnąć nagrodę życia wiecznego.
Łaska dobrej śmierci
Kochani moi, w Piśmie Świętym odnajdziemy następujące słowa: „Gdzie drzewo upadnie, na północ, na południe, tam gdzie upadnie, tam i leżeć będzie‟. Słowa, które możemy odnieść do chwili naszej śmierci. Najważniejszy dzień, najważniejsza chwila naszego życia, która przesądzi o naszej wieczności. Ten, kto umrze w stanie łaski uświęcającej, wyznając wiarę katolicką, zostanie zbawiony. Ten, kto umrze jako niekatolik, bądź też jako katolik, ale w stanie grzechu śmiertelnego, ten na wieki swoją duszę potępi. Taka jest rzeczywistość, o której nie chce pamiętać współczesny człowiek. Taka jest rzeczywistość, o której milczy posoborowy antykościół, głoszący powszechne zbawienie, głoszący, że piekło jest puste, a może w ogóle nie istnieje.
Drodzy wierni, to święto Wszystkich Świętych niechaj będzie dla nas wszystkich okazją do rozpamiętywania rzeczy ostatecznych, rzeczy nieuniknionych, rzeczy, które dotkną każdego z nas: śmierć, sąd Boży, niebo albo piekło. Ten miesiąc listopad, który dziś rozpoczynamy, będzie dla nas czasem modlitwy w intencji dusz w czyśćcu cierpiących, które sobie same pomóc nie mogą, ale którym my poprzez nasze modlitwy, dobre uczynki możemy kary czyśćcowe skrócić. Ale niechaj będzie ten miesiąc listopad roku Pańskiego 2026 także czasem modlitwy każdego z nas o łaskę dobrej śmierci.
Może ta modlitwa nas przeraża, bo dotknięci liberalizmem, modernizmem, myśl o śmierci staramy się od siebie jak najdalej odsunąć, ale jest to rzecz nieunikniona. Jako katolicy winniśmy całe nasze życie uczynić jednym wielkim przygotowaniem na godzinę śmierci, tak aby drzewo naszego życia upadło po dobrej, Bożej stronie, abyśmy odchodzili z tego świata, wyznając wiarę katolicką, a nie jej podróbkę, abyśmy odchodzili z tego świata w łasce uświęcającej. Wtedy nasza śmierć będzie śmiercią dobrą. Wtedy nasza śmierć będzie prawdziwie dies natalis, dniem narodzin.
Otóż pierwsi chrześcijanie, kiedy mówili o męczennikach, o tych, którzy przelali swoją krew dla Pana Jezusa, nazywali dzień ich śmierci dies natalis, dniem narodzin. Bo ten, kto przelewa swoją krew dla Chrystusa, ten, kto umiera jako katolik w łasce uświęcającej, prawdziwie w dniu śmierci rodzi się do nowego, wiecznego życia. Choćby miał nas czekać długi, bardzo długi czyściec, to będziemy mieć pewność, że ujrzymy Boga twarzą w twarz, że trafimy tam, gdzie, jak pisze święty Jan Apostoł w Apokalipsie, otarta zostanie wszelka łza.
Prośmy zatem, moi drodzy, gorąco o łaskę dobrej śmierci. Nie bójmy się tej modlitwy. Prośmy o łaskę dobrej śmierci dla nas, dla naszych najbliższych. Prośmy o nawrócenie dla tych, którzy odwrócili się do Pana Boga plecami. Prośmy o łaskę wiary dla tych, którzy Chrystusa jeszcze nie znają.
Nagroda za wytrwałość
Drodzy wierni, przychodzi nam żyć w czasach wyjątkowo trudnych. W czasach, w których zostaliśmy zdradzeni, w czasach, w których znajdujemy się pod butem okupanta, i to tego kościelnego, pseudokatolickiego, i to tego świeckiego, pseudopolskiego. Nasilać się będą wysiłki judeomasonerii po to, aby doprowadzić do wybuchu III wojny światowej. Nasilać się będzie propaganda. Diabeł będzie wykorzystywał strach po to, aby nami manipulować, po to, aby doprowadzić nas do rozpaczy, do zwątpienia.
Trzeba nam na te trudne czasy przygotować się i mieć nieustannie przed oczyma to, co stanowi istotę przesłania dzisiejszego święta: po ziemskim bojowaniu, pod sztandarem Chrystusa Króla, tych, którzy w ogniu walki wytrwają, czeka nagroda, nagroda wieczna. I o tę nagrodę, o tę radość wieczną z Matką Najświętszą, ze wszystkimi świętymi dzisiaj prosimy.
Prosimy dziś w sposób szczególny w tej Mszy świętej w intencji naszej ojczyzny: prosimy o wyrwanie Polaków ze szponów złego ducha, który nas zniewolił. Prosimy o powrót do katolickiej wiary, katolickiej Mszy świętej. Prosimy o ratunek dla naszej ojczyzny, o to, aby Chrystus Król, Maryja, Królowa Polski rzeczywiście zakrólowali w każdym polskim sercu, w każdej polskiej rodzinie, w całym naszym narodzie.
Ta modlitwa niechaj dzisiaj wzniesie się ku niebu przez wstawiennictwo wszystkich świętych, abyśmy otrzymali i ujrzeli Kościół i ojczyznę uwolnione od zdrajców, uwolnione od tych, którzy Chrystusowego krzyża nienawidzą, którzy dokładają wszelkich starań, aby jak najwięcej dusz, także polskich, trafiło w ogień wieczny, do piekła. Abyśmy, moi drodzy, w dniu, w chwili naszej śmierci mogli powtórzyć słowa Hioba: „Ja wiem, Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni, potem me szczątki skórą odzieję i oczyma ciała będę widział Boga. To właśnie ja Go zobaczę‟.
Amen.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
