Wypłynąć na głębię
i wypełnić swoje powołanie
Wobec każdego z nas Pan Bóg ma plan, a w życiu każdego staje Chrystus i woła: „Wypłyń na głębię‟. Tak niewielu ludzi wie, po co żyje, bo uciekamy przed swoim powołaniem z wygody i ze strachu. Wypełnienie powołania wymaga porzucenia sieci, łodzi i Zebedeusza, czyli naszych zajęć, przywiązania do majątku i więzi z ludźmi. Módlmy się o biskupów, o kapłanów i o nowe święte powołania, bo bez kapłaństwa Kościół nie może istnieć.
Wezwanie Szymona Piotra
Umiłowani w Chrystusie Panu, Ewangelia dzisiejsza w tę czwartą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego opisuje powołanie pierwszych apostołów. Stajemy się świadkami wezwania do służby Bożej.
I spójrzcie: Szymon Piotr, doświadczony rybak, który całą noc pracował, do którego łodzi wsiadł prorok z Nazaretu. Pewnie jeszcze przed chwilą w ogóle nie słuchał tego, co Pan Jezus do rzesz mówił, może przysypiał. Ale w tym momencie, w którym Chrystus zwraca się bezpośrednio do niego słowami: „Wypłyń na głębię, a zapuśćcie sieci wasze na połów‟, staje przed koniecznością dokonania wyboru. Z jednej strony jako rybak z długoletnim doświadczeniem doskonale wie, że połów o tej porze dnia nie ma żadnego sensu. Po prostu ryby nie biorą. I jeżeli zrobi to, o co prosi go Pan Jezus, jeżeli wypłynie teraz swoją łodzią, zapuści sieci, to narazi się na kpiny, na szyderstwo ze strony innych rybaków. Dlatego mówi do Pana Jezusa: „Nauczycielu, przez całą noc pracując, nicześmy nie ułowili‟. Szymon Piotr szuka wymówki, szuka jakiegoś usprawiedliwienia, jakiegoś wytłumaczenia, aby uzasadnić to, że prośby Pana Jezusa nie spełni.
Ale już po chwili, kiedy patrzy w oczy Zbawiciela, zostaje dotknięty Bożą łaską i niezwłocznie dodaje: „Wszakże na słowo Twoje zapuszczę sieć‟. Szymon Piotr pokonuje ludzkie kalkulacje. Przestaje myśleć o tym, co pomyślą, co powiedzą inni ludzie. Postanawia zaufać wezwaniu, które kieruje do niego sam Bóg. Wypływa na głębię i zarzuca sieci.
I stajemy się świadkami podwójnego cudu. Pierwszy, ten spektakularny, ten, który budzi zachwyt tłumu zgromadzonego nad brzegiem jeziora: oto dwie łodzie wypełnione rybami. Drugi cud pozostaje w zasadzie niezauważony. Pozostaje całkowicie w cieniu tego cudownego połowu ryb. A dokonuje się w duszy Szymona Piotra, duszy, która zostaje poruszona przez Bożą łaskę. Oto Szymon Piotr uświadamia sobie swoją nędzę, swoje ułomności, swoją grzeszność. Uświadamia sobie, że Pan Jezus w jego łodzi nie znalazł się dzisiaj przypadkiem, że ten cud będzie wymagał od niego dalszego działania. Ten cud jest wezwaniem. I pada Szymon Piotr do stóp Jezusowych i woła: „Odejdź ode mnie, bo jestem człowiek grzeszny, Panie‟. A już po chwili Zbawiciel zwraca się do niego słowami: „Nie bój się, odtąd już ludzi łowić będziesz‟. I słyszymy, że on wraz ze swymi towarzyszami Jakubem i Janem, wyciągnąwszy łodzie na ziemię, opuściwszy wszystko, poszli za Nim.
Epoka ucieczki przed powołaniem
Ta historia powołania pierwszych apostołów to historia, która dotyka każdego z nas, ponieważ wobec każdego z nas Pan Bóg ma jakiś plan. Każdego z nas Pan Bóg do czegoś powołuje. W życiu każdego z nas pewnego dnia niejako obok staje Chrystus i woła do nas: „Wypłyń na głębię‟. My, ludzie, jesteśmy, moi drodzy, wezwani nie do tego, aby żyć, wegetować na mieliźnie, ale jesteśmy wyzwani, by wypłynąć na głębię, by wypłynąć na głębię w poszukiwaniu prawdziwego Boga i w poszukiwaniu Jego woli, w poszukiwaniu naszego życiowego powołania.
Drodzy wierni, wielkim problemem, wielką troską duszpasterzy w naszych czasach winno być to, że tak niewielu ludzi zdaje sobie sprawę, po co żyją. Tak niewiele, niewiele dusz chce dzisiaj wypłynąć na głębię, odnaleźć i wypełnić swoje życiowe powołanie. A to jest, moi drodzy, coś, od czego zależy nasza wieczność: czy odnajdziemy, wypełnimy nasze powołanie. Te powołania są różne, ale jedno jest pewne: to, co obserwujemy w ostatnich latach, to to, że ludzie przed swoim powołaniem uciekają. Nie ma zatem, moi drodzy, młodzieńców gotowych na wzór Piotra, Jakuba i Jana, gotowych do tego, by porzucić wszystko i pójść za Panem Jezusem. Nie ma także, moi drodzy, młodzieńców, niewiast chętnych do zawarcia związku małżeńskiego. To wszystko gdzieś się rozwleka, przesuwa w czasie. Jesteśmy, moi drodzy, synami epoki ucieczki. Uciekamy przed własnym powołaniem, uciekamy przed wolą Bożą, a konsekwencje mogą być tylko opłakane.
I tak, moi drodzy, widzimy z jednej strony księży, którzy traktują kapłaństwo jak zawód. Widzimy małżonków, którzy rozstają się bardzo szybko. To wszystko dlatego, że nikt nie odpowiedział sobie na fundamentalne pytanie: gdzie jest moje miejsce w życiu? Do czego Pan Bóg mnie wzywa? Co powinienem w moim życiu robić? Pytanie, które budzi dzisiaj grozę. Zdarza mi się niekiedy młodych ludzi zagadnąć: a co właściwie chcesz w życiu robić? No i pojawia się na twarzy strach, brak jakiejkolwiek wizji, jakiegokolwiek pomysłu, co jest owocem niczego innego jak tego, że nie zadali sobie pytania, czego Pan Bóg ode mnie oczekuje, gdzie jest moje miejsce na ziemi, co winienem czynić, aby wypełnić wolę Bożą.
Drodzy wierni, musimy nieustannie wypływać na głębię. Musimy nieustannie poszukiwać woli Bożej i ją w naszym życiu wypełniać, bo to jest droga do szczęścia, i to szczęścia wiecznego. Jak wielkim nieszczęściem jest, kiedy człowiek swojego powołania nie odnajdzie albo przed nim ucieka z wygody, ze strachu. Jak wielkim nieszczęściem jest, kiedy człowiek tworzy sobie własne powołanie. Bierze sobie za męża, żonę, osobę, której nigdy pojąć nie powinien. Ile nieszczęścia wynika z tego, że ludzie nie realizują dzisiaj swojego życiowego powołania, że boją się wypłynąć na głębię, a tam leży odpowiedź, co mam uczynić z moim życiem. Chrystus Pan skierował do Szymona Piotra słowa „nie bój się‟ i te słowa kieruje do każdego z nas. Nie bójmy się odpowiedzieć na Boże wezwanie. Nie bójmy się podążyć za tym powołaniem, które Pan Bóg dla nas tutaj na ziemi przewidział.
Sieć, łódź i Zebedeusz
To podążanie za powołaniem takim czy innym, czy to kapłańskim, czy zakonnym, czy małżeńskim, w sposób nieunikniony musi łączyć się z pewnymi wyrzeczeniami, z podjęciem pewnego trudu. Ten trud, co jest tym trudem? Czego mamy się wyrzec? Wskazuje nam dzisiejsza Ewangelia. Co zostawiają apostołowie? Słyszymy: „opuściwszy wszystko‟. Ale co jest tym wszystkim? Co jest wymienione w dzisiejszej Ewangelii? Sieci, łódź i ojciec Zebedeusz. Cóż to oznacza? Sieć, moi drodzy, to ta cała nasza aktywność, która wypełnia nasz dzień, nasze przyzwyczajenia, nasze zajęcia. Łódź to nasze przywiązanie do majątku, do rzeczy materialnych. I wreszcie Zebedeusz, ojciec Jakuba i Jana, wymieniony w dzisiejszej Ewangelii, symbolizuje te związki międzyludzkie, nasze związki z innymi osobami. To są te trzy sprawy, trzy rzeczy, których porzucenie może być konieczne, aby wypełnić nasze życiowe powołanie.
I teraz pytanie: czy jestem gotów z czegoś zrezygnować, aby wypłynąć na głębię? Czy raczej wolę bawić się swoimi sieciami, czerpać satysfakcję z oglądania swojej łodzi, czy spędzać czas z Zebedeuszem? Drodzy wierni, odkrycie i wypełnienie życiowego powołania nie jest sprawą błahą, jest sprawą fundamentalną. I trzeba nam dziś prosić przez wstawiennictwo świętych apostołów o to, abyśmy to nasze życiowe powołanie potrafili odnaleźć i wypełnić, abyśmy byli gotowi opuścić wszystko i pójść tam, gdzie poprowadzić nas chce Pan Bóg, choćby łączyło się to z wyrzeczeniami, z trudami. A czy jesteśmy na to gotowi?
Modlitwa o powołania
Drodzy wierni, w sposób szczególny w dzisiejszą niedzielę winniśmy modlić się za biskupów i kapłanów katolickich i za nowe powołania kapłańskie, bo zdajemy sobie sprawę z tego, że bez kapłaństwa Kościół katolicki nie może istnieć. Zdajemy sobie sprawę z tego, że bez następców apostołów Kościół po prostu by umarł. I zdać musimy sobie sprawę także z tego, że diabeł tych rybaków, którzy winni wyławiać dusze z morza obojętności, ignorancji, błędu, w sposób szczególny atakuje. Bo gdy uda się diabłu zagarnąć w swoje szpony kapłana, to i ofiar będzie o wiele więcej niż tylko jedna dusza.
I widzimy, moi drodzy, niestety także w łonie tak zwanej tradycji katolickiej, jak owocne są często te diabelskie ataki. Jak wielkim nieszczęściem jest upadły kapłan. Kapłan, który porzuca służbę Bożą, jak wielkim zgorszeniem. Trzeba nam, moi drodzy, za takich upadłych kapłanów się modlić. Choćby ich przełożeni uciszali, zamiatali sprawy pod dywan, bo jeżeli nie będziemy się modlić o ich opamiętanie, to najpewniej skończą w ogniu piekielnym.
Trzeba nam, moi drodzy, także modlić się dzisiaj o nowe święte powołania kapłańskie. Oby nigdy nie zabrakło tych, którzy odpowiedzą na wezwanie Pana Jezusa: „Wypłyń na głębię‟. Oby nigdy nie zabrakło tych, którzy będą współpracować z Chrystusem w dziele zbawiania dusz. Oby nigdy nie zabrakło rąk, które będą nas rozgrzeszać, chrzcić nasze dzieci, namaszczać, udzielać nam Komunii Świętej. Oby nigdy nie zabrakło rąk kapłańskich i apostolskich, bez których Kościół istnieć nie może. Oby nigdy nie zabrakło dusz gotowych do tego, by oddać się służbie Bożej, służbie kapłańskiej.
Niestety jakość tych powołań, które dzisiaj odnajduje się w seminariach, także tych tradycyjnych, jest przerażająco niska. A z kiepskiej mąki nie upiecze się dobrego chleba. Miejmy, moi drodzy, także i to na uwadze: modlitwę w intencji powołań kapłańskich, bo biskup wiecznie żyć nie będzie. Więc trzeba, moi drodzy, abyśmy i te intencje w naszych sercach nosili. Bez kapłaństwa nie ma Kościoła. Kościół nie jest w stanie funkcjonować. I o tym ta dzisiejsza niedziela nam przypomina.
Można powiedzieć: przeszliśmy z Panem Jezusem Wielki Post, przeszliśmy drogę krzyżową, ujrzeliśmy Go zmartwychwstałego, wpatrywaliśmy się w to, jak wstępuje w niebo. Radowaliśmy się z Zesłania Ducha Świętego. Oddaliśmy cześć Najświętszemu Sakramentowi w uroczystych procesjach. Wpatrywaliśmy się w Najświętsze Serce Jezusowe, krwawą ofiarę grzeszników, naszą bramę do nieba. I dziś, w czwartą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, kolor ornatu już zielony i Kościół kieruje nasze myśli ku powołaniu pierwszych apostołów. Oby tych apostołów nigdy nie zabrakło. Oby każdy człowiek, każdy katolik na tej ziemi wypełnił swoje życiowe powołanie, takie, jakie przewidział dla niego Pan Bóg.
Amen. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
