Przejdź do głównej treści

Rozdzierać serca, a nie szaty
w Wielkim Poście

Kościół woła słowami Joela: rozdzierajcie serca, a nie szaty; mamy oczyścić je z całego zła zmagazynowanego w minionym roku, bo inaczej Chrystusowy pokój szybko z nich zniknie. Nawrócić się to zawrócić z dróg, które sami sobie wytyczyliśmy, na drogę Bożą. Gdzie jest nasz skarb, tam jest nasze serce: musimy zapytać, czy jest nim Bóg, czy bożek na Jego miejscu. Ten Wielki Post może być ostatnim w naszym życiu.

Rozedrzeć serca

Drodzy wierni, kiedy rozpoczynamy czas Wielkiego Postu, Kościół Święty woła do nas wszystkich słowami proroka Joela: „Nawróćcie się do mnie ze wszystkiego serca waszego w poście i w płaczu, i w żalu. I rozdzierajcie serca wasze, a nie szaty wasze, i nawróćcie się do Pana Boga waszego, bo dobrotliwy i miłosierny jest, cierpliwy i mnogiego miłosierdzia‟.

Drodzy wierni, ale co w zasadzie oznacza, iż mamy rozedrzeć nasze serca? Oznacza to nic innego jak to, że mamy je oczyścić, mamy je rozedrzeć po to, aby wypłynęło z nich całe zło, które w minionym roku w nich zmagazynowaliśmy. Bo gdybyśmy tak szczerze spojrzeli na to, czym w minionym roku żyliśmy, czym się zajmowaliśmy, czemu poświęcaliśmy czas, to z przerażeniem pewnie powinniśmy stwierdzić, iż jesteśmy ludźmi cały czas żyjącymi z dala od Pana Boga. Łudzimy się my, katolicy tradycji, jacy to jesteśmy wspaniali, jakimi dobrymi katolikami jesteśmy. I tak często przypominamy żydowskich faryzeuszy, przed którymi Pan Jezus przestrzegał.

U progu Wielkiego Postu winniśmy, moi drodzy, zajrzeć w głębie naszego serca i odpowiedzieć sobie szczerze na pytanie: czym je wypełniłem? Czym wypełniłem w minionym roku moje serce? I wtedy zrozumiemy, dlaczego Kościół w Środę Popielcową woła do nas: „Rozdzierajcie serca wasze‟. Mamy je rozedrzeć, dogłębić, oczyścić. Po co? Po to, aby zostały one wypełnione czymś zupełnie innym niż dotychczas. Jeżeli nasze serca dobrze do głębi oczyścimy, opróżnimy, to w niedzielę zmartwychwstania będzie w nich miejsce na Chrystusowy pokój. Jeżeli naszych serc do głębi nie oczyścimy, jeżeli ich dzisiaj nie rozedrzemy, jeżeli pozostawimy w nich to, co zepsute, to, co złe, to, co skażone, to ten Chrystusowy pokój bardzo szybko z naszego serca zniknie.

Drodzy wierni, pragniemy dziś prosić, aby z pomocą łaski Bożej ten Wielki Post roku Pańskiego 2026 był w naszym życiu wielki nie tylko z nazwy, ale by był to czas, w którym wielkie dzieła dokonywać się będą w naszych duszach. Czas wielkiego duchowego wzrostu, czas wielkiego duchowego oczyszczania, czas wielkiego nawrócenia. „Nawróćcie się do Pana Boga waszego, bo dobrotliwy i miłosierny jest, cierpliwy i mnogiego miłosierdzia‟.

Czym jest nawrócenie

Cóż w zasadzie oznacza, że mamy się nawrócić? A no nic innego jak to, że mamy zawrócić z dróg naszego życia, które sami sobie wytyczyliśmy, i powrócić na drogę Bożą, na tę drogę, która prowadzi do nagrody życia wiecznego, na tę drogę, którą wskazuje nam nasz Zbawiciel, nasz Pan Jezus Chrystus. To jest wielkie zadanie Wielkiego Postu: nawrócenie. Prawdziwe, szczere, głębokie nawrócenie. Zmiana kierunku, zmiana sposobu myślenia, przewartościowanie wszystkiego wedle Bożego porządku. To jest właśnie ten czas, czas pokuty, który daje nam Kościół Święty na wielkie duchowe porządki. Na to, moi drodzy, aby wreszcie nasze rzeczy w naszym życiu przestały stać na głowie, aby wszystko wróciło na swoje miejsce, tak jak Pan Bóg to przewidział, tak jak Pan Bóg tego od nas oczekuje.

I obyśmy, moi drodzy, nie zmarnowali tego Wielkiego Postu roku Pańskiego 2026. Kto wie, być może ostatniego Wielkiego Postu twojego życia tutaj na ziemi. Obyśmy, moi drodzy, przeżyli go tak, że gdy nadejdzie niedziela zmartwychwstania Pańskiego, gdy będziemy patrzeć na te minione dni, abyśmy mogli, moi drodzy, z czystym sumieniem powiedzieć: „Był to czas dobrze przeze mnie wykorzystany. Nie był to kolejny zmarnowany przeze mnie Wielki Post. Post, który był wielki tylko z nazwy‟.

Drodzy wierni, rozpoczynajmy zatem ten czas pokuty. Prośmy Matkę Najświętszą, aby prowadziła nas przez Wielki Post naszego życia. Prośmy Matkę Najświętszą, abyśmy przez jej wstawiennictwo, z jej pomocą otrzymali łaski, siły potrzebne do tego, by to nasze nawrócenie, zawrócenie z błędnych dróg było trwałe. Abyśmy, moi drodzy, nie okazali się kolejnymi katolikami, którzy składają wielkie obietnice, czynią wielkie postanowienia w Środę Popielcową, a jak się okazuje, żadnego z tych postanowień nie potrafią wypełnić, nie potrafią dotrzymać słowa danego Panu Bogu, sobie, u progu Wielkiego Postu.

Skarb i serce

Korzystajmy z tego czasu pokuty, tego wyjątkowego czasu, który daje nam Kościół Święty, zdając sobie sprawę z tego, jak wiele dróg naszego życia musi jeszcze zostać wyprostowanych. Ile jeszcze w naszym życiu bałaganu, chaosu? Ile jeszcze, moi drodzy, w naszym życiu rzeczy, które musimy zmienić, aby były one poukładane po Bożemu? I nie łudźmy się, moi drodzy: to, że mienimy się być katolikami tradycji, nie oznacza, że takich spraw w naszym życiu nie ma.

Musimy, moi drodzy, wziąć sobie poważnie do serca słowa, które usłyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii: „Gdzie jest skarb twój, tam jest i serce twoje‟. Gdzie jest skarb twój, tam jest i serce twoje. Co cenię sobie w życiu najbardziej? Co miłuję na tym świecie najbardziej? Czy jest to Pan Bóg, a może jakiś bożek, który w moim życiu zajął Jego miejsce?

Rozdzierajmy serca nasze, oczyszczajmy je, a z pomocą łaski Bożej będziemy, moi drodzy, za te czterdzieści dni mogli dziękować Panu Bogu za ten Wielki Post roku Pańskiego 2026, który okaże się, daj Boże, w życiu każdego z nas prawdziwie wielki. Obyśmy, moi drodzy, zszedłszy z tych błędnych dróg, z manowców, powróciwszy na drogę Bożą, na tej drodze wytrwali aż do śmierci. I w ten sposób, czyniąc pokutę, oddając cześć, służąc prawdziwemu Bogu, zasłużyli sobie na nagrodę życia wiecznego. Amen.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.